Çoban salatası (Turkse rauwkostsalade)

In tegenstelling tot huishoudens waar geloof ik alleen bij barbecues een salade op tafel komt, staat er bij ons zeker twee keer in de week een salade op het menu. Lekker fris, veel vitamines, en er zijn bijna ondenkbaar veel variaties mogelijk. Zeker nu onze mini-groententuin komkommers, groene pepers en tomaten in overvloed aflevert, kies ik vaak voor een çoban salatası (letterlijk: herderssalade). Dit is een van de salades die ook in Turkije het meest geserveerd wordt en ook hierbij zijn weer tig variaties denkbaar. 

Het recept hieronder moet je ook echt beschouwen als een basisrecept. Wat mij betreft zijn alleen de komkommer, tomaat en dressing echt een 'must': voor de rest kun je naar smaak dingen weglaten en toevoegen. Zo vind ik zelf de variatie met ui, platte peterselie en een klein blikje mais érg lekker. De salade hangt of staat wel een beetje met de smaak van de tomaten: in Nederland is het vinden van smaakvolle tomaten nog niet zo makkelijk. Ik koop vaak de tomaten bij Aldi of Lidl in een plastic bakje, formaat tussen een normale tomaat en cherrytomaat in. Dat zijn een van de weinigen waar altijd wel smaak aan zit.

Turks recept
Çoban salatası (Turkse rauwkostsalade) 

Benodigheden (voor twee personen)
2 kleine Turkse komkommers of een halve lange komkommer
5 kleine of 2 grote tomaten
1 ui of 3 bosuitjes
2 groene pepers
handvol platte peterselie
citroensap of granaatappelsiroop, olijfolie en zout

Bereiding
Schil de komkommers en snij de komkommers, tomaten, ui en pepers in kleine stukjes. Om te voorkomen dat de salade té pittig wordt haal ik altijd de zaadlijsten uit de pepers. Snij ook de peterselie fijn. Meng vervolgens alles in een schaal en maak de salade aan met een flinke scheut olijfolie en het sap van een halve citroen. Voeg zout naar smaak toe.

Bewaren
Salades als deze kun je helaas niet langer dan een paar uur bewaren. Gelukkig is deze salade zo lekker dat er eigenlijk nooit wat overblijft.

Fırında ızgara köfte (gegrilde köfte uit de oven)

Eén van de eerste keren dat ik köfte at was op weg naar het vliegveld in Antalya. We hadden nog wat tijd over en stopten onderweg om daar ergens bij een sjofele lokanta een overheerlijk broodje köfte te eten. Echt heerlijk in al zijn eenvoud. Ik kan er nog steeds met heimwee aan terugdenken, haha. Het restaurantje is later geloof ik opgedoekt om onbegrijpelijke redenen dus we zijn er nooit naar teruggegaan. De köfte die ik thuis maakte was altijd wel lekker maar had nooit echt dat beetje extra. Tot ik, dankzij mijn schoonzusje, op het idee kwam ze eens klaar te maken onder de grill in de oven. Dat bleek dé manier te zijn: minder vet en een heerlijke grill-smaak. Bijna net zo lekker als toen in dat restaurantje! (geen grill-functie in je oven? Ze kunnen ook gewoon in de koekenpan worden gebakken).

Fırında ızgara köfte (gegrilde köfte uit de oven) kun je met van alles serveren. Wij aten er vandaag pilav (Turkse rijst) en wat geroerbakte groenten  bij, maar het kan ook perfect bij frietjes en een gemengde salade. Op de barbecue is köfte ook altijd goed (maak ze dan wel iets groter zodat ze niet tussen het rooster door vallen), lekker met vers Turks brood. Standaard maak ik bij köfte een yoghurtsausje van Turkse yoghurt, munt, pul biber en zout: dat combineert echt geweldig.

Turks recept
Fırında ızgara köfte (gegrilde köfte uit de oven)

Benodigdheden (voor twee personen)
300 gram rundergehakt
1 ui
1 handvol platte peterselie
1 ei
1 klein handje paneermeel
zout, peper, paprikapoeder en komijn naar smaak

Bereiding
Snipper de ui fijn (echt fijn, anders vallen de köftes straks uit elkaar) en hak de peterselie fijn (gebruik echt verse platte peterselie, dat geeft de typische smaak aan köfte). Meng het gehakt met de ui, peterselie, ei, paneermeel en kruiden. Kneed het gehakt goed door (ik houd niet van het gevoel van rauw ei, dus ik roer het eerst door met een vork en ga dan kneden) en vorm balletjes van het gehakt die je een beetje plat drukt. 

Het beste is om de köftes nu eerst (afgedekt) een paar uur in de koelkast te laten opstijven zodat ze niet uit elkaar vallen, maar dit hoeft niet per sé als je geen tijd hebt. Leg een vel bakpapier op je ovenbakplaat en zet de grill van de oven op de hoogste stand. Leg de köftes op het bakpapier en zet ze in het midden van de oven. Na ongeveer 7 minuten draai je ze allemaal even om en na nog een minuut of 5 zijn ze waarschijnlijk goed gekleurd en gaar. 

Bewaren
Als er köftes overblijven, kun je deze prima in de koelkast een dag of twee bewaren en dat geldt ook voor het yoghurtsausje. Lekker de volgende dag op brood bij de lunch!

Poğaça (Turkse gevulde broodjes)

Wat is er fijner dan op een regenachtige zondagochtend de keuken in te duiken en heerlijk verse broodjes from scratch te maken? Dat is in ieder geval wat ik vanochtend deed, zodat we bij de lunch heerlijk verse poğaça hadden. Deze zachte broodjes kun je op allerlei manieren vullen. In onderstaand recept gebruik ik een vulling van witte kaas en eentje met olijven, maar je kunt ze ook vullen met geruld gehakt, aardappel of fijngehakte walnoten. Of wat je maar lekker lijkt natuurlijk! Op de pagina 'icleri' (vullingen) vind je een overzicht van vullingen en de bijbehorende recepten.

Deze broodjes zijn heel populair in Turkije als ontbijt, lunch of bij de thee. Het heeft lang geduurd voor ik precies het goede recept had gevonden. Iedereen maakt het net even anders, maar dit recept wat ik van een goede vriendin in Turkije kreeg, doet het hem voor mij. De broodjes worden heel zacht en blijven dat ook na het afkoelen. Uit dit recept haal je ongeveer twee bakblikken (40 stuks) poğaça. Wil je nog luchtigere en zachtere broodjes? Dan kan ik je het recept voor puf puf poğaça aanraden.

Turks recept
Poğaça (Turkse gevulde broodjes)

Benodigheden (voor ongeveer 40 stuks poğaça)
1 waterglas (200 ml) melk, lauwwarm
1 waterglas (200 ml) water
½ waterglas (100 ml) zonnebloemolie
750 gram bloem (of iets meer)
1 eiwit
½ blokje verse gist (of één zakje droge gist)
1,5 theelepel zout
1 theelepel suiker
vulling zoals gewenst
1 eigeel
nigellazaad of sesamzaad

Bereiding
Verbrokkel de gist in de lauwwarme melk en laat het even 'tot leven' komen. Meng alle ingrediënten behalve het meel en voeg het gistmengsel toe. Voeg dan beetje voor beetje het meel toe, tot het deeg niet meer aan je handen plakt, maar nog wel erg soepel is. Bij mij was hier 750 gram meel voor nodig, maar dat kan per meelsoort verschillen. Kneed het deeg goed door en laat het dan afgedekt in een kom ongeveer een uur rijzen op kamertemperatuur. Bereid ondertussen de gewenste vulling(en). Maak de vulling zoals gewenst. Mijn kaasvulling bestond uit een halve plak (100 gram) Turkse witte kaas fijn geprakt met platte peterselie. Voor de andere helft van de broodjes heb ik zwarte en groene olijven, een paar cherrytomaatjes (zonder vruchtvlees) en twee kleine groene pepers fijngesneden en gemengd met wat Italiaanse kruiden.

Als het deeg goed gerezen is, kun je aan de poğaça beginnen. Pak een bolletje deeg ter grootte van een kleine mandarijn en duw deze uit tot een rond lapje. Doe wat vulling (ik houd van veel vulling) in het midden en vouw het lapje deeg dubbel waarbij je de randen goed aandrukt. Leg ze op een bakblik bekleed met bakpapier. Als één bakblik vol is, bestrijk je ze met het eigeel en bestrooi je ze eventueel met nigella- of sesamzaadjes. Zet vervolgens het bakblik onderin de oven en zet de oven op ongeveer 170 graden. Ik verwarm de oven expres niet voor: op deze manier kunnen de poğaça nog een beetje rijzen in de oven die opwarmt voor ze echt gaan bakken. Ondertussen ga je verder met de rest van het deeg. Zijn ook die broodjes klaar om in de oven te gaan, dan schuif je het eerste bakblik van de onderste rij naar het midden van de oven en gaat het 'nieuwe' bakblik onderin.

De poğaça zijn klaar als ze mooi goudbruin van boven zijn en als de onderkant ook licht gekleurd en stevig is. Reken op een half uur tot drie kwartier, een beetje afhankelijk van de grootte en je oven. Als je het eerste bakblik eruit haalt, schuif je het tweede bakblik naar het midden tot deze ook gaar zijn. En weersta de verleiding er meteen een hap van te nemen, want ze zijn gloeiend heet!

Bewaren
Als de poğaça volledig zijn afgekoeld kun je ze in een afgesloten trommel of in een afgesloten plastic zak twee dagen goed bewaren. Wil je ze langer bewaren, dan kun je ze ook goed invriezen. Laat ze dan afgedekt ontdooien en warm ze dan even een minuutje op in de magnetron, dan zijn ze weer net zo lekker als dat ze uit de oven kwamen!

Soğan salatası (uiensalade)

De naam 'uiensalade' klinkt misschien niet zo aantrekkelijk, maar deze salade combineert perfect met vleesgerechten zoals köfte maar ook met gebakken vis (mits je een beetje van rauwe uien houdt, natuurlijk!). Wij aten het vanavond bij döner, heel lui, uit de diepvries. Niet uit zo'n kartonnen doos maar hier verkopen ze ook hazır (kant-en-klare) döner in een witte plastic bak. Die komt direct van de slager en is een stuk smakelijker dan de uitgedroogde lapjes vlees die voor döner moeten doorgaan in zo'n kartonnen doos.

Sumak zijn fijngemalen besjes van de sumakstruik en geven een sterke, zurige smaak. Erg lekker in salades. Sumak kun je vinden bij de Turkse winkel. Heb je het niet in huis, dan is het ook geen ramp: vervang het door wat druppels citroensap.

Turks recept
Soğan salatası (uiensalade)

Benodigdheden (voor twee personen)
2 middelgrote uien
1 handvol platte peterselie
zout, sumak

Bereiding
Snijd de uien in ringen en haal ze uit elkaar. Meng met zout, sumak en fijngesneden peterselie.

Bewaren
Salades kun je helaas niet goed bewaren. Restjes die overblijven eet ik daarom altijd maar op: groenten zijn gezond!

Quiche (hartige taart) met brie, gerookte zalm en prei

Hartige taart vind ik echt een van de lekkerste gerechten die je in de oven maakt. Het is ook ideaal om allerlei restjes op te maken en zolang je er maar genoeg kaas bovenop doet smaakt het al snel lekker! Het enige waar je op moet letten is dat de taart niet te nat wordt: laat groenten goed uitlekken en strooi wat paneermeel op het deeg, dat scheelt ook. Eventueel kan je de vorm ook nog blind voorbakken.

Zelf deeg maken is natuurlijk het allerlekkerst, maar omdat ik in tijdnood kwam gebruikte ik voor dit recept deeg voor hartige taart van Koopmans (in de diepvries). Wat mij betreft een goed alternatief. Deze taart is echt ontzettend lekker en door de roomkaas in plaats van slagroom minder zwaar dan een gangbare quiche. Naast dat hij warm als avondeten heerlijk is, is het ook leuk de taart in blokjes te snijden en koud als hartig hapje te serveren. Op mijn verjaardag was de schaal heel snel leeg!

Recept

Quiche met brie, gerookte zalm en prei

Benodigdheden (voor één quiche)

½ pakje deeg voor hartige taart (5 plakjes) of een portie zelfgemaakt deeg
2 stelen prei

200 gram gerookte zalm

1 punt (200 gram) brie

1 bakje (200 gram) roomkaas

2 eieren

peper (geen zout omdat de zalm en kaas al zout genoeg zijn)

Bereiding

Oven voorverwarmen op 180 graden. De prei in ringen snijden, goed wassen en zachtjes aanfruiten. Quichevorm (heb je die niet, gebruik dan een springvorm) invetten en met het ontdooide deeg bekleden. Met een vork een paar gaatjes in de bodem prikken en met paneermeel bestrooien. Zalm in reepjes snijden en de brie in dunne plakken. Roomkaas met eieren goed los roeren (tot de klontjes grotendeels verdwenen zijn), wat peper toevoegen.

Zalmsnippers door de prei roeren en het preimengsel over de bodem van de quiche verdelen. Giet 2/3 van het roomkaasmengsel over de vulling. Daaroverheen de brie in plakken leggen en verdeel het laatste roomkaasmengsel hier overheen. Eventueel overhangend deeg naar binnen vouwen. Op 180 graden in ongeveer drie kwartier tot een uur gaar bakken.

Bewaren
Restjes van deze taart kun je prima twee dagen bewaren in de koelkast. Als je de taart warm wil eten, warm hem dan even 10 minuten op in de oven op 180 graden (niet in de magnetron, dan wordt hij slap). Ook kun je de taart prima invriezen: goed verpakken in plastic. Heb je hem weer nodig? Niet laten ontdooien maar meteen vanuit de diepvries een kwartiertje in de oven op 180 graden.

Tembel lahmacun (makkelijke Turkse pizza)

Wie eenmaal echte verse handgemaakte lahmacun heeft gegeten, wil niet meer anders. Niet te vergelijken (zoals veel dingen natuurlijk) met de kant-en-klare kartonnen lapjes die in de diepvries van de supermarkt liggen. Het allerlekkerst is als je ook het deeg zelf maakt, maar daar heb je ook niet altijd zin in en tijd voor, zeker als je snel iets op tafel wil zetten. De oplossing: wraps gebruiken als bodem. Bij de Turkse winkel worden deze ook wel als 'dürüm' verkocht, een stuk goedkoper en er zitten er meer in een pak.

Ik zie nu tot mijn verbazing dat ik geen foto's heb van mijn eigen lahmacun, helaas. Volgende keer niet vergeten. In tegenstelling tot de knoflooksaus en döner die hier meestal bij lahmacuns wordt geserveerd (brrr!) eten wij lahmacun zoals in Turkije: met veel groene salade (liefst een rucolamix), aangemaakt met citroensap, olijfolie en zout. Ook platte peterselie en rauwe ui in dunne plakjes passen heel goed bij een versgebakken lahmacun. En natuurlijk drink je er een groot glas verse ayran bij!

Turks recept
Tembel lahmacun (makkelijke Turkse pizza)

Benodigheden (voor drie personen)
4 grote of 8 kleine wraps
150 gram rundergehakt
1 scheutje zonnebloemolie
2 kleine tomaten
1 groene peper
1 ui
½ eetlepel (Turkse) tomatenpuree
1 handvol platte peterselie
zout, peper, pul biber

Bereiding
De ui, peper, tomaten en peterselie fijnsnijden. Alles inclusief de kruiden mengen met het gehakt. Mengsel in vieren of achten verdelen. Wraps met het mengsel bestrijken. Dit moet heel dun en gaat het makkelijkst met de achterkant van een lepel. Bak de lahmacun in een hete oven (220 graden) in ongeveer 10 minuten gaar. Blijf erbij, want het kan ineens snel gaan!

Bewaren
Lahmacun kun je prima een dag bewaren. De volgende dag koud meenemen naar je werk of even een halve minuut oppiepen in de magnetron. Ook invriezen is geen probleem: vouw de afgekoelde lahmacun dubbel en dan nog een dubbel, en verpak ze goed in alumniumfolie en daarna in een diepvrieszakje. Als je ze eruit haalt, laat ze dan in die verpakking rustig ontdooien en warm ze daarna even op in de magnetron. 

Follow my blog with Bloglovin