Kuzu kulağı salatası (Turkse salade met zuring)

Kuzu kulağı (zuring) heb ik pas kortgeleden ontdekt, maar het is nu al één van mijn favoriete bladgroenten om een lekkere frisse, zomerse salade mee te maken. Zuring is, de naam zegt het al, redelijk zuur van smaak maar in een salade combineert dat super met de andere ingrediënten en wordt het een heerlijke mix van smaken. Zeker een aanrader om een keer te proberen!

Voor deze kuzu kulağı salatası (Turkse salade met zuring) gebruikte ik de traditionele combinatie van sla met ui en tomaat, wat gegarandeerd zorgt voor een frisse en smaakvolle salade. Maar natuurlijk kun je ook andere groenten zoals komkommer of paprika toevoegen aan de salade. Kijk wat je in de koelkast hebt liggen en wees creatief :). Doordat de zuringsalade heel licht en fris haalt, past hij goed bij wat 'zwaardere' gerechten.  Hij combineert bijvoorbeeld perfect met köfte en gebakken aardappeltjes. 

Turks recept
Kuzu kulağı salatası (Turkse salade met zuring)

Benodigdheden
1 handvol zuring
3 bosuitjes
2 tomaatjes
1 klein handje platte peterselie
olijfolie
azijn
zout

Bereiding
Was de zuring zorgvuldig en maak de bosuitjes schoon. Haal van de zuring de steeltjes af (die zijn het zuurst) en snij de zuring, bosuitjes en peterselie fijn. Snijd de tomaat in kleine blokjes.

Meng alles door elkaar en breng het geheel op smaak met een dressing van olijfolie, azijn (naar smaak, de zuring is van zichzelf al zuur) en zout.

Bewaren
Kuzu kulağı salatası (Turkse salade met zuring) kun je net als andere salades het beste vers eten, anders worden de bladgroenten slap.

Kuzu kulağı (zuring)

Wat is het?
Als je kuzu kulağı letterlijk vertaalt betekent het 'lamsoor'. Dat is in Nederland ook een bladgroente, maar niet dezelfde die hier wordt bedoeld. Kuzu kulağı of ekşi ot is in het Nederlands namelijk zuring. Een plant met langwerpige, groene bladeren die (de naam zegt het al) zurig smaken en zowel rauw als gekookt gegeten kunnen worden. Ik vind het een lekker friszure smaak, die me gek genoeg een beetje doet denken aan het zure van net-niet rijpe kersen.

Waar koop je het?
Zuring heb ik zelf nog nooit in de supermarkt zien liggen: waarschijnlijk is het bij de groothandel of gespecialiseerde groentenzaak wel verkrijgbaar. Nog makkelijker is om het in je eigen tuin te zetten: het groeit heel snel en makkelijk. Of goed zoeken buitenshuis: het groeit schijnbaar op veel plekken als onkruid. Dat risico durf ik zelf niet te nemen, maar ik krijg het van een lieve vriendin en ga het volgend jaar wellicht ook zelf in onze tuin zetten.

Hoe bewaar je het?
Kuzu kulağı (zuring) bewaar je net als andere slasoorten het beste in de groentela van de koelkast. Eventueel kan het ook ingevroren worden.

Waar gebruik je het voor?
Zuring kan zowel rauw als gekookt gegeten worden. In Turkije wordt er voornamelijk salade van gemaakt of als losse bladeren bij het eten (bijvoorbeeld kisir) gegeten, maar je kunt er ook sarma mee maken. Ik vind het zelf het lekkerst in een salade, dan is het zure heel subtiel. Als je de bladeren los eet, zijn ze behoorlijk zuur (met name de steeltjes). 

Een paar voorbeelden van Turkse gerechten waarin kuzu kulağı wordt gebruikt:

Kuzu kulağı salatası (Turkse salade met zuring)
Kuzu kulağı sarması (dolma van zuring)

Romig vanilletoetje met cake en chocoladeganache

Een tijdje terug heerste er op een Facebook een enorme hype rondom een 'huilende cake'. Nou is ağlayan pasta (letterlijk: huilende taart) inderdaad een bekende Turkse zoetigheid van chocoladecake met daarbovenop slagroom en daar weer een chocoladesaus overheen (die dan druppelt en dus 'huilt'). De foto's die ik tegenkwam op Facebook echter waren een hele andere soort cake. Zeker niet minder lekker maar ik zou het eerder romig vanilletoetje met cake en chocoladeganache noemen. En dat werd het dus! Een supersimpel receptje, maar met een geweldig resultaat.

Denk aan een laagje zachte chocola, dan een laag romige vanillepudding en daaronder een cake-achtig laagje met een kleine crunch...Yep, onweerstaanbaar! Eén van de lekkerste toetjes die ik ken en nogmaals, echt heel snel en simpel om te maken. De pakjes-puristen moeten even hun ogen dichtdoen, want we gebruiken in dit recept pudding uit een pakje. Ik heb daar persoonlijk niet zo heel veel problemen mee voor een keer, maar je kan natuurlijk de pudding ook zelf maken. Maak hem dan wel op basis van slagroom, anders komt dit toetje niet volledig tot zijn recht.

Recept
Romig vanilletoetje met cake en chocoladeganache

Benodigdheden
1 pak lange vingers
1 pakje kloppudding vanille
200 ml melk (plus wat extra om te bestrijken)
2 x 200 ml slagroom (ongeklopt dus)
200 gram pure chocola

Bereiding
Klop 200 ml van de slagroom stijf (zonder suiker toe te voegen, dus gewoon even goed mixen). Het helpt als de room goed koud is: bewaar de slagroom dus in de koelkast, ook al gebruik je de houdbare variant. Roer de inhoud van het pakje pudding even los in de 200 ml melk. Schep dit mengsel vervolgens door de slagroom (niet te hard roeren om de luchtigheid van de slagroom te behouden). Zet dit even in de koelkast om op te laten stijven.

Verwarm de resterende 200 ml slagroom in een pannetje. Het moet goed heet worden, maar het mag niet koken! Zodra de slagroom heet is, breek je de chocola in stukken en meng je het door de room tot de chocola gesmolten is. Neem nu een grote diepe schaal en bedek de bodem met lange vingers. Verdeel hier met een lepel wat melk over. Verdeel hier vervolgens het slagroom/puddingmengsel overheen. Strijk het glad en giet er daarna de chocoladeganache overheen. Laat dit toetje in de koelkast helemaal afkoelen en opstijven, het liefst een nacht.

Bewaren
Romig vanilletoetje met cake en chocoladeganache kun je in de koelkast een dag of vier bewaren.

Babagannuş (baba gannoush, geroosterde auberginedip)

Baba gannoush is een auberginedip die ik al een tijdje een keer wilde uitproberen. Het is een recept dat door het hele Midden-Oosten wordt gemaakt en er bestaan dan ook vele variaties, maar de basis is altijd aubergine. De Turkse versie heet babagannuş en die stond bij ons op tafel. Ik vond het heerlijk: de smaak van geroosterde aubergine, in combinatie met de tahin en wat yoghurt was erg lekker.

Voor het maken van babagannuş (baba gannoush, geroosterde auberginedip) moet je de aubergines roosteren. Is het toevallig barbecueseizoen, dan kan dat heel goed op de barbecue. Maar je kan de aubergines ook roosteren op je gasfornuis, of in de oven. In de oven is het makkelijkst, maar kost ook meer tijd en geeft niet een echte rokerige smaak aan de aubergines. Ik rooster mijn aubergines daarom meestal gewoon op de gaspit van mijn fornuis. 

Turks recept
Babagannuş (baba gannoush, geroosterde auberginedip)

Benodigdheden (voor één schaaltje)
3 aubergines
1 eetlepel tahin
1 eetlepel Turkse yoghurt
1 teentje knoflook
1 handje verse platte peterselie
citroensap
olijfolie
zout, sumak

Bereiding
Was de aubergines, verwijder de blaadjes van de kroon en prik ze aan alle kanten een paar keer in. Rooster de aubergines: op de barbecue, in de oven of op een gaspit zoals ik deed: leg de aubergines op een grote gaspit en draai ze om en om tot ze aan alle kanten 'ingeploft' zijn. Snij ondertussen de peterselie fijn en rasp de knoflook.

Snij de aubergines open en schraap met een lepel het vruchtvlees eruit. Voeg een beetje citroensap en een klein scheutje olijfolie toe en prak het vruchtvlees in een kom fijn met een vork. Roer er de tahin en yoghurt doorheen. Voeg vervolgens de peterselie en knoflook toe en breng de auberginedip op smaak met zout en sumak. Deze auberginedip is het lekkerst als hij een paar uur in de koelkast kan afkoelen en op smaak kan komen. Proef voor het serveren nog even of er eventueel wat citroensap of zout bij moet.

Bewaren
Babagannuş (baba gannoush, auberginedip) kun je afgedekt in de koelkast twee dagen bewaren.

Bohça börek (vierkante opgevouwen börek)

Over twee maanden begint de Ramadan alweer! Rustig aan tijd dus om na te gaan denken wat we dan op tafel gaan zetten. Tijdens de laatste Ramadan waren deze gebakken pakketjes van loempiadeeg een enorme hit: overal zag je ze op foto's van de iftarmaaltijden. Laatst dacht ik er eindelijk aan een pak loempiadeeg mee te nemen om er mijn eigen, Turkse variant van te kunnen maken: bohça börek (vierkante opgevouwen börek). En ook hier thuis waren ze een succes! Je hebt in redelijk korte tijd een aanzienlijke stapel börek die lekker luchtig is en heerlijk smaakt. Ik gebruikte mijn twee favoriete vullingen (Turkse witte kaas, en sucuk/kasar met tomaat en groene peper) maar je kunt eigenlijk elke vulling gebruiken die je maar lekker vindt.

Bohça börek (vierkante opgevouwen börek) wordt meestal van handgemaakt deeg gemaakt. Dat wil ik ook (ooit..) nog eens proberen, maar vandaag gebruikte ik gewoon loempiadeeg. Snel klaar en erg lekker. Je kan deze börek op twee manieren klaarmaken: in de oven bakken of in de koekenpan. Op de foto's zie je links de koekenpanvariant en rechts de ovenvariant. Ik vond ze allebei lekker, het is maar net wat je handig vindt! Bij het in de pan bakken is geen extra olie of boter nodig. 

Turks recept
Bohça börek (vierkante opgevouwen börek)
Benodigdheden (voor veertig stuks börek)
1 pakket loempiadeeg (met 40 vellen)
300 ml melk
50 ml olie
3 eieren
gewenste vulling , ongeveer twee flinke schaaltjes vol (ik gebruikte Turkse witte kaas/platte peterselie en een mix van tomaat/sucuk/kasar/groene peper)

Bereiding
Haal het loempiadeeg een uur van tevoren uit de diepvries en laat het in de verpakking ontdooien. Klop de eieren los met de melk en de olie en maak de vulling(en) klaar. Knip de verpakking van het loempiadeeg open, haal het deeg eruit en leg het onder een theedoek zodat het niet uitdroog. Ik heb vervolgens het plastic van de verpakking als onderlegger gebruikt om te voorkomen dat mijn hele aanrecht onder het eimengsel zou komen te zitten.

Neem een vel loempiadeeg en leg het voor je. Smeer het ruim in met het eimengsel. Leg een klein beetje (ongeveer een eetlepel) vulling in het midden. Vouw hier eerst de rechterzijde en dan de linkerzijde overheen en vervolgens de onder- en bovenzijde (zie foto's, het klinkt lastiger dan het in werkelijkheid is). Draai het pakketje om en leg het op een met bakpapier bekleedde bakplaat (of op een bord als je ze in de pan wil gaan bakken). Werk zo het deeg af.

Voor het bakken in de oven:
 Smeer de pakketjes in met wat eimengsel en strooi er sesam- of nigellazaad overheen (niet doen als je in de pan gaat bakken). Schuif de bakplaat in de oven en bak de börek op 180 graden mooi goudbruin en gaar (dat duurt ongeveer een half uurtje).

Voor het bakken in de pan:
Neem een koekenpan met anti-aanbaklaag. Verwarm deze even voor op het vuur en leg er dan zoveel pakketjes börek in als past. Olie of boter is niet nodig! Bak de pakketjes op middelhoog vuur tot ze aan de onderkant mooi bruin zijn, draai ze dan om en bak de andere kant ook gaar.

Bewaren
Bohça börek (vierkante opgevouwen börek) kun je prima een dag bewaren. Wil je ze langer bewaren, vries ze dan in.

Spinazieomelet met sucuk (uit Morito)

Een keertje een lunch zonder brood. Gezond, snel, makkelijk, met een groot deel van je dagelijkse aanbevolen hoeveelheid groente, een beetje pit en goed vullend? Deze spinazieomelet met sucuk voldoet aan al je eisen! Ik maakte hem van de week toen het een beetje druilerig weer was en wat was het fijn iets warms en gezonds op tafel te kunnen zetten. Wildebras, die niet van spinazie houdt, maakte ik wijs dat 'dat groene' boerenkool was (waar ze wel gek op was) en ze at zonder problemen bijna de helft van dit omeletje op :) bonuspunten dus voor dit recept! Ik ben zelf ook niet enorm dol op spinazie, maar in deze combinatie past het super.

De basis voor dit recept komt uit het nieuwe kookboek Morito. Morito is de tapas- en mezzebar van Sam en Sam Clark die ze openden naast hun restaurant Moro in Londen: In Morito vind je meer dan 150 recepten voor tapas en mezze die ze ook in de bar Morito serveren. Recepten voor Spaanse tapas, mezzes uit het Midden-Oosten en alles daar tussenin vind je in dit boek. Ik was er erg benieuwd naar en ik moet zeggen, het is een prachtig boek met veel inspiratie. De fotografie is geweldig en breed uitgemeten, daar hou ik van in een kookboek. Al bladerend door het boek waan ik me terug in de tapasbar in Spanje waar wij vroeger op vakantie aardappel/ui-tortilla en calamares (inktvisringen) aten op het terrasje in de schaduw. Naast de Spaanse gerechten dus ook veel recepten uit het Midden-Oosten: er staan een paar Turkse recepten in en die zijn redelijk authentiek, altijd fijn. Een minpuntje is dat de bereidingswijze van een recept soms een groot stuk tekst is, zonder begeleidende foto's. Al met al een prima aanvulling voor mijn verzameling, met veel leuke ideeën.

In Morito staat een recept voor 'tortilla met spinazie en jamon'. Hoe lekker ik Spaanse ham vroeger ook vond, tegenwoordig is dat geen optie meer. Voor gedroogde ham is helaas niet echt een geschikte halal vervanger, daarom nam ik een sucuk-worstje, dat zorgt ook meteen voor de nodige pit in het gerecht. Voor mij is een tortilla altijd met aardappel en omdat dat hier niet in verwerkt wordt, besloot ik het gerecht dan maar spinazieomelet met sucuk te noemen. Ach, wat maakt het eigenlijk ook uit? Hoe je het ook noemt en of je nou ham, sucuk of helemaal geen vlees gebruikt (Turkse witte kaas zou er ook prima bij passen), het is een heerlijke snelle en gezonde lunch!

Recept
Spinazieomelet met sucuk (uit Morito)

Benodigdheden (voor twee personen)
300 gram verse spinazie
4 eieren
1 sucuk worstje
zout

Bereiding
Was de spinazie goed zodat er geen zand meer in zit. Verhit wat olie in een koekenpan en laat de spinazie hierin slinken. Niet alle spinazie hoeft in één keer in de pan, als de pan vol is laat je het even slinken en voeg je dan de rest toe. Wanneer de spinazie goed geslonken is, laat je het in een vergiet even uitlekken. Snij ondertussen de sucuk in blokjes en bak deze (zonder olie of boter) even aan in dezelfde pan. Schep ze vervolgens uit de pan maar laat het vet van de sucuk in de pan, daar bakken we zometeen de omelet in aan voor extra smaak. Duw het vocht uit de spinazie en snij hem even grof door.

Meng de spinazie met de sucuk en de vier eieren, voeg een klein beetje zout toe. Klop het geheel even goed door met een vork zodat het wat luchtiger wordt. Verhit een klein blokje boter in de (sucuk)pan en giet het eimengsel erbij. Laat de omelet op middelhoog vuur garen. Zodra de onderkant lichtbruin is en de bovenkant redelijk stevig keer je de omelet om (dat kan met behulp van een bord, maar omdat het omelet vrij stevig is lukte het mij met een grote spatel). Bak tot ook de andere zijde lichtbruin is.

Bewaren
Spinazieomelet met sucuk kun je in de koelkast één dag bewaren.

Bron: Morito

Auteur: Samuel Clark | Kosmos Uitgevers | ISBN: 9789021558967 | Pagina's: 288 | € 34,99

Kleine boterkoek met citroenrasp

Boterkoek staat bij mij voor het ultieme weekendgevoel. Dat zal wel komen omdat wij vroeger thuis in het weekend altijd iets 'extra's' voor bij de koffie mochten uitzoeken bij de boodschappen op vrijdagavond. Denk aan verse gevulde koeken, een vlaai of boterkoek natuurlijk! Nadat ik uit huis ging, heb ik jarenlang geen boterkoek meer gegeten. Vergeten, of het idee 'je eet een pakje boter'. Natuurlijk is boterkoek niet de meest gezonde traktatie, maar door een cake gaat ook bijna een pakje boter, dus tsja...Kleine stukjes snijden en lang genieten!

En het goede nieuws, door deze boterkoek gaat niet eens een heel pakje boter! Het is een kleine boterkoek met citroenrasp, ideaal voor als je niet al teveel wil bakken maar wel een heerlijk stukje boterkoek wil eten. De citroenrasp maakt het geheel wat lichter en frisser en past daarmee perfect bij de romige smaak van de boterkoek.

Recept
Kleine boterkoek met citroenrasp

Benodigdheden
150 gram zachte roomboter
150 gram witte basterdsuiker
150 gram bloem
1 snufje zout
1 citroen
1 ei

Bereiding
Meng de roomboter met de suiker en zout. Rasp de schil van de citroen en voeg ook de geraspte citroenschil toe aan de boter. Kneed de boter door tot de suiker goed door de boter is opgenomen. Kneed er vervolgens de bloem doorheen. Zet het deeg nu afgedekt een uur in de koelkast. Pak vervolgens een klein bakvorm waar je de boterkoek in wil bakken. Ik gebruikte een rechthoekige vorm. Bekleed de vorm met bakpapier en stort er vervolgens je deeg in. Duw het deeg in de vorm. Kom je erachter dat de vorm toch net te groot is (zoals bij mij), maak de vorm dan met behulp van het bakpapier en wat steunvulling kleiner.

Strijk de bovenkant met de bolle kant van een lepel glad: een paar druppels water op de bovenkant van het deeg maken dit makkelijker. Klop het ei los en bestrijk de bovenkant van het deeg met wat ei. Zet het deeg nogmaals een half uur in de koelkast. Verwarm de oven alvast voor op 170 graden. Haal na het half uur het deeg uit de koelkast. Bestrijk nogmaals met een beetje ei en trek met een vork een patroon in het deeg. Zet de bakvorm in de oven en bak de boterkoek in een half uur goudbruin en gaar. Laat de boterkoek helemaal afkoelen voor je hem uit de vorm haalt en gaat snijden.

Bewaren
Deze kleine boterkoek met citroenrasp kun je afgedekt prima een aantal dagen bewaren. Ook kun je boterkoek goed invriezen: pak het wel goed in met plasticfolie.