Spinazieomelet met sucuk (uit Morito)

Een keertje een lunch zonder brood. Gezond, snel, makkelijk, met een groot deel van je dagelijkse aanbevolen hoeveelheid groente, een beetje pit en goed vullend? Deze spinazieomelet met sucuk voldoet aan al je eisen! Ik maakte hem van de week toen het een beetje druilerig weer was en wat was het fijn iets warms en gezonds op tafel te kunnen zetten. Wildebras, die niet van spinazie houdt, maakte ik wijs dat 'dat groene' boerenkool was (waar ze wel gek op was) en ze at zonder problemen bijna de helft van dit omeletje op :) bonuspunten dus voor dit recept! Ik ben zelf ook niet enorm dol op spinazie, maar in deze combinatie past het super.

De basis voor dit recept komt uit het nieuwe kookboek Morito. Morito is de tapas- en mezzebar van Sam en Sam Clark die ze openden naast hun restaurant Moro in Londen: In Morito vind je meer dan 150 recepten voor tapas en mezze die ze ook in de bar Morito serveren. Recepten voor Spaanse tapas, mezzes uit het Midden-Oosten en alles daar tussenin vind je in dit boek. Ik was er erg benieuwd naar en ik moet zeggen, het is een prachtig boek met veel inspiratie. De fotografie is geweldig en breed uitgemeten, daar hou ik van in een kookboek. Al bladerend door het boek waan ik me terug in de tapasbar in Spanje waar wij vroeger op vakantie aardappel/ui-tortilla en calamares (inktvisringen) aten op het terrasje in de schaduw. Naast de Spaanse gerechten dus ook veel recepten uit het Midden-Oosten: er staan een paar Turkse recepten in en die zijn redelijk authentiek, altijd fijn. Een minpuntje is dat de bereidingswijze van een recept soms een groot stuk tekst is, zonder begeleidende foto's. Al met al een prima aanvulling voor mijn verzameling, met veel leuke ideeën.

In Morito staat een recept voor 'tortilla met spinazie en jamon'. Hoe lekker ik Spaanse ham vroeger ook vond, tegenwoordig is dat geen optie meer. Voor gedroogde ham is helaas niet echt een geschikte halal vervanger, daarom nam ik een sucuk-worstje, dat zorgt ook meteen voor de nodige pit in het gerecht. Voor mij is een tortilla altijd met aardappel en omdat dat hier niet in verwerkt wordt, besloot ik het gerecht dan maar spinazieomelet met sucuk te noemen. Ach, wat maakt het eigenlijk ook uit? Hoe je het ook noemt en of je nou ham, sucuk of helemaal geen vlees gebruikt (Turkse witte kaas zou er ook prima bij passen), het is een heerlijke snelle en gezonde lunch!

Recept
Spinazieomelet met sucuk (uit Morito)

Benodigdheden (voor twee personen)
300 gram verse spinazie
4 eieren
1 sucuk worstje
zout

Bereiding
Was de spinazie goed zodat er geen zand meer in zit. Verhit wat olie in een koekenpan en laat de spinazie hierin slinken. Niet alle spinazie hoeft in één keer in de pan, als de pan vol is laat je het even slinken en voeg je dan de rest toe. Wanneer de spinazie goed geslonken is, laat je het in een vergiet even uitlekken. Snij ondertussen de sucuk in blokjes en bak deze (zonder olie of boter) even aan in dezelfde pan. Schep ze vervolgens uit de pan maar laat het vet van de sucuk in de pan, daar bakken we zometeen de omelet in aan voor extra smaak. Duw het vocht uit de spinazie en snij hem even grof door.

Meng de spinazie met de sucuk en de vier eieren, voeg een klein beetje zout toe. Klop het geheel even goed door met een vork zodat het wat luchtiger wordt. Verhit een klein blokje boter in de (sucuk)pan en giet het eimengsel erbij. Laat de omelet op middelhoog vuur garen. Zodra de onderkant lichtbruin is en de bovenkant redelijk stevig keer je de omelet om (dat kan met behulp van een bord, maar omdat het omelet vrij stevig is lukte het mij met een grote spatel). Bak tot ook de andere zijde lichtbruin is.

Bewaren
Spinazieomelet met sucuk kun je in de koelkast één dag bewaren.

Bron: Morito

Auteur: Samuel Clark | Kosmos Uitgevers | ISBN: 9789021558967 | Pagina's: 288 | € 34,99

Peynirli omlet (omelet met Turkse witte kaas en groene kruiden)

Een van de weinige 'gerechten' waar mijn man zich nog weleens aan wil wagen, is peynirli omlet (omelet met Turkse witte kaas en groene kruiden). Een ideaal, voedzaam en gezond ontbijt- of lunchgerecht. Ik vind de Turkse witte kaas in deze omelet veel lekkerder dan gewone kaas die je in een Nederlandse omelet zal vinden: dat wordt al snel een beetje rubberachtig, terwijl de feta mooi verdeeld blijft in de omelet en perfect combineert met de dille en platte peterselie.

Het heeft wel even geduurd voor ik een perfecte peynirli omlet (omelet met Turkse witte kaas en groene kruiden) kon bakken. Bij een omelet is als je niet oppast al snel de onderkant te donker terwijl de bovenkant nog rauw is. Rustig bakken en een niet té dikke omelet zijn hier het toverwoord. Meestal worden de eieren voor een omelet los geroerd met melk, maar ik gebruik altijd slechts een scheutje water: de omelet wordt hier heel erg luchtig door.

Turks recept
Peynirli omlet (omelet met Turkse witte kaas en groene kruiden)

Benodigdheden (voor drie personen)
5 eieren
1 halve plak (100 gram) Turkse witte kaas
1 handvol verse platte peterselie en/of dille

Bereiding
Prak de kaas fijn met een vork. Snij (of knip) de peterselie en dille fijn en roer het door de kaas. Voeg vervolgens de 5 eieren toe. Roer de eieren goed los: voeg een heel klein scheutje koud water toe en klop de eieren met een vork los tot het een mooi luchtig mengsel.

Neem een redelijk kleine koekenpan en laat hierin een klontje boter smelten. Giet vervolgens de helft van het eimengsel in de pan. Zet het vuur middellaag en laat de omelet rustig aan garen. De bovenkant van de omelet moet zo goed als gestold zijn, een klein beetje 'wobbelen' mag nog. Controleer af en toe of de onderkant niet te donker wordt (zet in dat geval het vuur wat lager). Is de omelet bijna gaar aan de bovenzijde, keer de omelet dan om met een spatel om ook de andere kant even te laten garen. Zijn beide zijdes mooi goudbruin, dan is de omelet gaar. Leg de omelet op een bord en bak de tweede omelet van het resterende eimengsel. 

Bewaren
Peynirli omlet (omelet met Turkse witte kaas en groene kruiden) kun je eenmaal afgekoeld een dag in de koelkast bewaren.

Gerookte forelsalade met dille en yoghurt

Ja, het is cliché, maar vinden jullie ook niet dat 2014 zo snel is gegaan? Voor mij was het over het algemeen een prima jaar. Op bloggebied ben ik meer dan tevreden, mijn bezoekersaantallen stijgen nog steeds gestaag en ik krijg steeds meer reacties op recepten, altijd ontzettend leuk om te lezen! Want contact met 'mijn' lezers is toch wel één van de leukste dingen van bloggen, als je hoort dat al je kook-, schrijf- en fotografiewerk ook daadwerkelijk mensen blij maakt. Had ik vorig jaar december nog 23.000 pageviews, dit jaar zijn het maar liefst meer dan 100.000 pageviews deze maand. Wauw! Ik ben er heel blij mee en voor 2015 heb ik alweer een heleboel lekkere gerechten klaarstaan. Het laatste recept van 2014 hou ik licht en luchtig: gerookte forelsalade met dille en yoghurt Lekker vanavond op een toastje óf morgen voor bij je goede voornemens! :) 

Alhoewel ik gek op brood ben, wissel ik bij de lunch graag af met een salade. Soms met groene sla of andere rauwkost als basis, maar vis door salades vind ik ook erg lekker. Vandaag maakte ik een salade van gerookte forel met dille en yoghurt. Dankzij de yoghurt, citroensap, zure uitjes en augurk was de salade ondanks de gerookte vis absoluut niet 'zwaar' maar heerlijk licht en fris, met de lekkere smaak van gerookte forel natuurlijk! Gerookte forelsalade met dille en yoghurt kun je ook met andere vissoorten maken: denk aan gerookte makreel, gerookte paling of gerookte zalm. Het grote voordeel van gerookte forel vind ik dat het lekker betaalbaar is :) tsja, dat is ook belangrijk! Bovendien is de smaak wat minder overheersend dan bijvoorbeeld bij gerookte makreel het geval is. Niet alleen als lunch maar ook als borrelhapje of bij een buffet heel geschikt om neer te zetten. 

Recept
Gerookte forelsalade met dille en yoghurt

Benodigdheden (voor één persoon)
125 gram gerookte forel
1 handvol zure uitjes
1 grote augurk
½ rode puntpaprika
1 flinke eetlepel Turkse yoghurt
1 handvol verse dille en bieslook
½ citroen
zwarte peper

Bereiding
Snij de bieslook en dille fijn en meng het door de Turkse yoghurt. Verdun het met wat citroensap. Snij de gerookte forel, zure uitjes, augurk en puntpaprika fijn en meng ze door elkaar.

Meng vervolgens de yoghurt met kruiden door de salade en breng op smaak met zwarte peper.

Bewaren
Gerookte forelsalade met dille en yoghurt kun je in de koelkast een dag bewaren.

Biberli domatesli kaşarlı sucuk (sucuk met tomaat, paprika en kaas)

Zoals wel met meer gerechten het geval is, ontdekte ik dit heerlijke stoofpannetje van sucuk met tomaat, paprika en kaas (biberli domatesli kaşarlı sucuk) tijdens een heerlijk Turks ontbijtje met mijn vriendin S. Ik zou er zelf nooit opkomen, nou ja de combinatie van sucuk met groenten ligt nog wel voor de hand, maar om er dan kaas overheen te raspen....maar het bleek overheerlijk te zijn! Echt een lekker (laat) ontbijt of lunchgerechtje, zeker op een besneeuwde ochtend als deze.

Ik had toevallig nog zowel rode als gele (punt)paprika liggen, staat leuk met al die kleurtjes, maar gebruik vooral wat je in de koelkast hebt liggen. Wil je het wat pittiger maken, dan kun je voor scherpere groene peper kiezen of wat pul biber over het gerecht heen strooien. De kasar kun je vervangen door jonge kaas, of zelfs voor belegen kaas als je daar meer van houdt, maar die smelt wel wat minder mooi.

Turks recept

Biberli domatesli sucuk (sucuk met tomaat, paprika en kaas)

Benodigdheden

1 sucuk worstje

2 tomaten

1 groene peper

½ rode puntpaprika

¼ gele paprika

1 stukje kasar of jonge kaas

Bereiding
Snij de sucuk in plakjes en snij deze nog een keer doormidden. Bak ze licht aan in een kleine koekenpan (olie of boter is niet nodig). Snij ondertussen de peper, puntpaprika en paprika in blokjes en bak deze mee met de sucuk. Snij de tomaten in blokjes (mijn tomaten kwamen uit eigen tuin en waren nog niet helemaal rijp, dus ik gebruikte ook nog één tomaat uit blik). 

Voeg als de paprika in de pan zacht is de tomaten ook toe en laat dit op een laag vuur 5 minuten doorpruttelen. Rasp vervolgens de kaas boven de pan en laat de kaas even smelten (niet meer roeren). Heerlijk om (Turks) brood in te dippen!

Bewaren
Restjes van biberli domatesli kaşarlı sucuk (sucuk met tomaat, paprika en kaas) kun je eenmaal afgekoeld in de koelkast bewaren; de volgende dag zijn ze ook nog lekker.

Sade pişi (Turkse ongevulde deeghapjes)

Bij het schrijven van deze blogpost besefte ik me dat de vertaling van sade pişi, Turkse ongevulde deeghapjes, niet erg duidelijk is. Maar dit gerechtje is in essentie echt niet meer dan 'gebakken deeg', en dat klinkt ook weer zo vreemd. In Turkije is pişi een populair gerechtje om te serveren bij het ontbijt (Turkse ontbijt, dus laat in de ochtend :) ), zowel ongevuld (zoals in dit recept) als gevuld (recept volgt later). Het klinkt misschien wat zwaar voor bij een ontbijt, maar het grappige is dat deze deeghapjes juist heerlijk licht en knapperig zijn. 

Tijdens het zoeken van een goed recept voor sade pişi (Turkse ongevulde deeghapjes) ontdekte ik dat dit gerecht soms ook 'mafis' wordt genoemd. Dat is het lastige van zo'n groot land: in bepaalde delen heten gerechten anders, terwijl hetzelfde bedoeld wordt. In ieder geval is het een relatief simpel gerechtje: deeg maken, even laten rijzen, in stukjes snijden, bakken in de olie (waardoor ze opbollen) en serveren maar! Heerlijk om te eten met wat Turkse witte kaas, zwarte olijven en rauwkost.

Turks recept
Sade pişi (Turkse ongevulde deeghapjes)

Benodigdheden
4 waterglazen (350 gram) bloem
1 waterglas (200 ml) water
7 gram droge gist
3 eetlepels (90 gram) Turkse yoghurt
1 theelepel (6 gram) zout

Bereiding
Kneed alle ingrediënten tot een soepel deeg (let op dat je het zout wat later toevoegt, om te voorkomen dat de gist inactief wordt). Kneed het deeg even goed door en laat het dan afgesloten in een schaal een uurtje rijzen. 

Rol vervolgens elke keer een bolletje deeg uit tot een deegplak van ongeveer een halve centimeter dik. Snij de deegplank in vierkantjes (of steek er rondjes of andere vormpjes uit, net wat je leuk vindt). Verhit in een koekenpan een klein laagje (zonnebloem)olie. Leg de deegplakjes er voorzichtig in. Zodra ze warm worden gaan ze opbollen. Als de onderkant goudbruin is, draai je ze om en duw je ze (voorzichtig!) een beetje plat, zodat de andere kant ook gaar kan worden. Als ook de andere kant goudbruin is, mogen ze uit de pan. Laat ze even uitlekken op keukenpapier voor je ze serveert.

Bewaren
Sade pişi (Turkse ongevulde deeghapjes) zijn versgebakken het lekkerst, na het afkoelen worden ze slap. Lekker opeten dus!

Olivieh (Perzische aardappel/kipsalade)

Van de wereld heb ik al heel wat gezien, maar er blijft nog genoeg over waar ik *ooit* nog eens een kijkje zou willen nemen. Het vroeger Perzië, huidige Iran, staat hoog op mijn lijstje. De politieke situatie is er wellicht niet helemaal ideaal, maar steden als Isfahan, Qom en Shiraz moeten prachtig zijn, met grote parken, rivieren en bijzondere architectuur met veel mozaieken en gekleurde tegels. Hopelijk krijgen we nog eens de kans door dit bijzondere land te reizen. Tot dan doen we het met mooie plaatjes, boeken en nu het kookboek Persiana. Daar vond ik het recept van olivieh, een goed gevulde Perzische aardappel/kipsalade met doperwtjes, augurk en bosuitjes. 

Het recept van deze Perzische aardappel/kipsalade komt uit het nieuwe kookboek 'Persiana. Recepten uit het Midden-Oosten en verder' van Sabrina Ghayour. Ik vind het heerlijk om kookboeken door te bladeren maar maak er uiteindelijk meestal weinig uit. Echter, bij Persiana ligt dat helemaal anders: ik kon gewoon niet kiezen wat ik zou maken. Mooie (en veel) recepten met duidelijke uitleg en prachtige foto's, heel aansprekend. Er staan veel Perzische gerechten in het boek maar ook andere landen komen aan bod. Ook een paar Turkse recepten, die redelijk authentiek (dus redelijk goed) zijn, helaas wel met spelfouten in de Turkse naam. Maar al met al een enorm inspirerend boek wat ik zeker nog vaker ga gebruiken. In Engeland is het boek zelfs uitgeroepen tot kookboek van het jaar, terecht wat mij betreft!

Olivieh (Perzische aardappel/kipsalade) is net als de Turkse huzarensalade een variant op de bekende Russische aardappelsalade. Ik heb een paar kleine dingen aangepast aan het recept en het resultaat was overheerlijk. In Iran wordt deze salade in een broodje gegeten maar dat vond ik wat teveel van het goede: deze salade heeft wat mij betreft niets anders nodig, een perfecte maaltijdsalade. Ik heb wel de volgende dag het laatste restje in een wrap gegeten en dat was inderdaad ook erg lekker. Genoeg gekletst, de keuken in, deze salade moet je proberen!

Recept
Olivieh (Perzische aardappel/kipsalade)

Benodigdheden (voor drie personen)
6 middelgrote aardappels
1 kipfilet
150 gram (diepvries)doperwten
3 eieren
6 augurken
3 bosuitjes
1 handvol platte peterselie (en/of dille, koriander)
3 eetlepels Turkse yoghurt
1 eetlepel mayonaise
3 theelepels kerrie (optioneel)
zout, peper, citroensap naar smaak

Bereiding
Kook de kipfilet, aardappels, eieren en doperwtjes gaar (kipfilet gaar koken duurt een minuut of 10). Snij ondertussen alvast de augurken, bosuitjes en verse kruiden fijn. Pluis vervolgens de kipfilet uit elkaar, snij de aardappels in blokjes en pel en snij de eieren in blokjes.

Meng alles met elkaar en maak de salade aan met de yoghurt en mayonaise. Voeg voldoende zout, wat peper en eventueel kerriepoeder (niet uit het originele recept, maar ik vind het een heerlijke combi) toe en meng goed. Laat de salade minimaal een uur, liefst langer, in de koelkast op smaak komen.

Bewaren
Olivieh (Perzische aardappel/kipsalade) kun je in de koelkast twee dagen bewaren. Proef voor het serveren wel even of de salade nog zout of peper nodig heeft: vaak trekken die smaken een beetje in als de salade langer staat en dan kan het een beetje flauw worden.

Bron: Persiana

Auteur: Sabrina Ghayour | ISBN: 9789461431066 | Pagina's: 240 | € 24,95

Kuş yuvası poğaça (Turkse zachte gevulde 'vogelnest'broodjes)

Zondag is bij ons thuis echt een dag waarop niets hoeft. De meiden lopen in hun pyama rond en ik grijp vaak de gelegenheid aan om even lekker in de keuken iets in elkaar te prutsen voor de lunch. Deze kuş yuvası poğaça (Turkse zachte gevulde 'vogelnest'broodjes) stonden al lang op mijn 'to bake'-lijstje maar zijn typisch van die broodjes die je niet even tussendoor maakt, maar die wel de moeite van het bakken meer dan waard zijn. Ze zien er leuk uit maar belangrijker: ze zijn heerlijk zacht en zowel warm als koud is de kaasvulling heel erg lekker.

In het originele recept wordt een iets andere vulling gebruikt: ik heb wat extra kruiden aan de kaas toegevoegd, maakt het nog lekkerder! Er gaat een eitje door de kaas om die wat meer stevigheid te geven en te voorkomen dat de vulling uit de broodjes loopt. Natuurlijk kun je de broodjes ook met iets anders vullen: kies dan wel voor een vulling die niet al te nat is en stevig blijft, zoals gehakt. Oh, en de roomboter op de foto ligt daar voor de sier: ik dacht die nodig te hebben, maar dat bleek niet het geval. Hij staat dan ook niet tussen de ingrediënten in het recept.

Turks recept
Kuş yuvası poğaça (Turkse zachte gevulde 'vogelnest'broodjes)

Benodigdheden (voor ongeveer 25 broodjes)
Voor het deeg
800 gram bloem (eventueel nog wat meer)
400 ml melk
135 gram zonnebloemolie
25 gram suiker
2 eieren (houd 1 eigeel apart voor het bestrijken)
7 gram (1 zakje) droge gist
7 gram zout

Voor de vulling
2 plakken (400 gram) Turkse witte kaas
1 ei
1 handvol platte peterselie
gedroogde dille, munt

Bereiding
Scheid één van de eieren en hou het eigeel apart voor het later bestrijken van de broodjes. Klop het eiwit los met het andere ei in de melk. Voeg de suiker en gist toe en roer er ook de olie door. Voeg dan de bloem en het zout toe en kneed het tot een soepel deeg. Het kan zijn dat je wat extra bloem nodig hebt, het deeg mag niet meer aan je handen of aan het werkblad blijven plakken. 

Leg de deegbol in een kom, dek deze af met bijvoorbeeld wat plastic en zet het een uur weg om te laten rijzen. Maak ondertussen de vulling klaar: snij de peterselie fijn en prak de kaas. Meng deze met ei, de peterselie, munt en dille. Als het deeg gerezen is, pak je een bolletje deeg ter grootte van een ei. Duw deze met je hand uit tot een rondje en steek er een rondje uit dat net wat kleiner is (ik gebruikte een koekjesuitsteker, maar met een glas kan het ook). Trek het buitenste randje los, verdeel het in twee strengen en rol deze om elkaar heen.

Leeg het deegrondje op een met bakpapier bekleedde bakplaat. Vouw de deegstreng tot een cirkel en leg deze bovenop het rondje (de cirkel moet op de randen van het deegrondje vallen, niet ernaast). Neem een flinke eetlepel vulling en vul daar het vogelnestje mee. Duw de vulling een beetje aan zodat alles mooi stevig vast zit. Werk zo al het deeg af. Laat de broodjes afgedekt met een theedoek nog een half uurtje rijzen. Klop daarna het resterende eigeel los met een scheutje melk en bestrijk hiermee de randjes van de broodjes. Bak ze in de oven gaar op 180 graden. Dit duurt ongeveer 30 minuten. Let op: de randjes moeten lichtbruin/goudbruin zijn zoals op de foto, als de broodjes te donker worden blijven ze niet zacht na het afkoelen.

Bewaren
Kuş yuvası poğaça (Turkse zachte gevulde 'vogelnest'broodjes) kun je goed afgesloten in een plastic zak twee dagen bewaren. Wil je ze langer bewaren, dan is invriezen ook geen probleem.